Nid oes neb o'm hen gyfeillion

Nid oes neb o'm hen gyfeillion
  Ddaw trwy angau gyda mi,
Nac a orwedd wrth fy ochor
  Obry yn y ddaear ddû:
Ni wna cyfaill ddim ond hyny,
  Tywallt dagrau, newid gwedd,
Pan fo'r pridd, y clai, a'r cerig,
  Arna'i'n disgyn yn y bedd! 

O am Ffrind a lŷn yn angau,
  Pan fo pawb yn cilio draw; 
Ffrind a'm harwain trwy'r Iorddonen,
  Draw i'r bywyd, yn ei law;
Ffrind a'm cofia,
    ac a'm gwylia,
  Tra b'wy'n gorwedd yn y bedd;
A phan wawrio dydd y cyfri',
  Gwyd fy llwch ar newydd wedd!

gwelir:
  Dyn dyeithr ydwyf yma
  O Iachawdwr pechaduriaid

None of my old friends
  Shall come through death with me,
Nor lie by my side
  Under the black earth:
A friend will only do this,
  Shed tears, change countenance,
When the soil, the clay, and the stones,
  Upon me descend in the grave!

O for a Friend who will stick in death,
  When all be retreating far off;
A friend who will lead me through the Jordan,
  Yonder to the life, in his hand;
A Friend who will remember me,
    and watch over me,
  While I am lying in the grave;
And when the day of accounting dawns,
  Shall raise my dust transfigured!